Sekret Mnicha

Zostałem poproszony, by nagrać audycję radiową na temat mojej posługi w jednym z oddziałów regionalnych polskiego radia.

Jak już pisałem wcześniej, zostałem zaproszony na studniówkę. To już będzie moja 10, jubileuszowa zabawa z moimi dziećmi, tak więc postanowiłem na tę wyjątkową okazję dobrze się przygotować i poczuć się trochę jak maturzysta.

Jakoś mnie naszło, któregoś dnia wieczorem, by wybrać się na spacer po moim ośnieżonym mieście. Idąc postanowiłem wykorzystać ten czas i pofotografować, to co ciekawe w moim mieście, choć nocą.

Nie ma jak pyszne ciastko połączone z kawą z samego rana w poniedziałek. Szarlotka, którą przygotowała moja kochana Siostra. Jak dobrze, że mam Siostrę, bo Siostra dla każdego księdza to wielki skarb!

W czwartek wieczór, z wielkim czasowym poślizgiem, wybrałem się w odwiedziny do mojej córeczki chrzestnej, gdyż ponad tydzień temu miała swoją pierwszą rocznicę, pół roku życia.

W święto Ofiarowania Pańskiego – 2 lutego, w Kościele już od 20 lat obchodzi się światowy dzień życia konsekrowanego.

Ostatnio wchodzę do seminaryjnej czytelni, w której znajduje się codzienna praca, tygodniki i miesięczniki. Zerkam na póki z tygodnikami, a tam… niespodzianka!

Wszystko co dobre szybko się kończy. Tak było i w przypadku tegorocznych ferii zimowych, które w tym roku minęły jak jedna chwila. Dwa tygodnie stycznia, to najwcześniejszy z terminów feryjnych w tym rozdaniu wolnego, które przydziela ministerstwo edukacji narodowej. Spędziłem je pracowicie i nie obejrzałem się jak przyszedł znowu czas szkolny.

W ostatnim tygodniu ferii do mojego biura prasowego zakupiliśmy wraz z moim współpracownikiem, ciśnieniowy ekspress do kawy. Dobra kawa, to tak zwany niezbędnik każdego dziennikarza, bo bez kawy po prostu się nie żyje!

Wszystko ma swój czas. Jest czas powitań i czas pożegnań. Idąc tym biblijnym tropem, trzeba powiedzieć, że przychodzą chwile smutne, gdy pojawia się pustka. Tak jest w przypadku naszej łódzkiej katedry, gdy tron biskupa diecezjalnego jest pusty, gdy jest czas sede vacante, gdy diecezja trwa w swoistego rodzaju adwencie – oczekiwaniu.

Ostatnią niedzielę stycznia spędziłem przedpołudniem u Sióstr Karmelitanek, w zaprzyjaźnionym klasztorze, niedaleko mojego miasta. Było to nie tylko spotkanie z Siostrami, ale przede wszystkim wspólna modlitwa na Eucharystii oraz to co usłyszałem od sióstr, że One nadal się za mnie modlą. Za tą modlitwę dziękuję i o nią gorąco, dalej proszę!

Po zakończeniu uroczystości Ingresowych w Krakowie, postanowiłem przejść się jeszcze na słynną Franciszkańską 3, pod okno papieskie, dalej przespacerować się starówką, zajrzeć do Kościoła Mariackiego, odwiedzić Sukiennice, a następnie przejść na stację na stację kolejową Kraków Główny i pociągiem wrócić do domu.