Sekret Mnicha

We wtorek 4 października, pojechałem odwiedzić mojego kolegę księdza, z którym razem studiowałem w seminarium. Był on na niższym roku, ale znamy się, jak sądzę dość dobrze, gdyż był moim interiorem tzn. kolegą z pokoiku, gdyż przez pół roku (dokładnie w semestrze zimowym) razem mieszkaliśmy.

Uczestnicząc w sobotnich uroczystościach związanych z kapłanami – męczennikami Dachau, pomocą podczas procesji posługiwali służby miejskie oraz policja.

Wchodzę dziś do szkoły i progu drzwi wejściowych wita mnie, jak zwykle uśmiechnięta Pani Woźna, która zawsze odpowiada na moje szczęść Boże!, swoim Szczęść Boże!

W poniedziałkowy poranek jak co dzień udałem się do parafii – sanktuarium Matki Bożej, by tam sprawować pierwszą Mszę św., która codziennie odbywa się o godz. 6:30. Choć nie ukrywam ciężko się wstaje, walczę ze sobą i póki co daję radę.

Tak, jak jest już od kilku niedziel, tak samo i w niedzielę 2 października, poranek spędziłem w parafii, w której wierni oddają część Najświętszej Maryi Pannie, którą czczą w cudownym obrazie Matki Pocieszenia.

W sobotę 1 października br. odbyło się tradycyjne spotkanie modlitewne kapłanów mojej diecezji, którzy modlili się o swoją świętość, o swoje uświęcenie. Tegoroczna modlitwa połączona została z 75 rocznica wyzwolenia obozu w jednym z miast mojej diecezji, gdzie przetrzymywani byli księża, których następnie wywieziono do Dachau.

Patronalne święto św. Teresy od Dzieciątka Jezus spędziłem wraz z siostrami, telefonicznie zaproszony w zaprzyjaźnionym już od 6 lat Karmelu Dzieciątka Jezus, w małej miejscowości nieopodal mojego miasta.

W czwartek odwiedziłem mojego proboszcza emeryta w diecezjalnym domu seniora. Kiedy poszedłem uraczył mnie herbatą i rozmową na różne tematy, a przede wszystkim te kapłańskie.

29 września to święto patronalne mojej Córki chrzestnej, której patronuje jeden z trzech świętych Archaniołów, tj. przybocznej armii Jezusa Chrystusa.

Moje hospicjum, w którym posługuję, działa na różnych polach i w różny sposób. Kolejną, nową gałęzią działalności będzie ośrodek kryzysowy – preadopcyjny, który powstał przy hospicjum stacjonarnym w moim mieście.

Środowy wieczór spędziłem w mojej Alma Mater, tj. w Wyższym Seminarium Duchownym, gdyż zostałem poproszony o sprawowanie Najświętszej ofiary Eucharystycznej dla kleryków V i VI roku.

We wtorek wróciłem ze szkoły i poszedłem do biura, do swoich obowiązków. Tam około 11:00 otrzymałem telefon od doktor z hospicjum z informacją: nasza jedna z mam, została przyjęta na oddział i o 13:00 będzie cesarskie cięcie, przyjedziesz?