Sekret Mnicha

Oczekujemy, wciąż oczekujemy na ten moment, na tę chwilę, kiedy usłyszymy: habemus episcopus!

W jednym z kościołów miasta, w którym posługiwałem jako wikariusz przez jeden rok, w sobotę 24 czerwca, miałem wielką radość celebrować Eucharystię podczas której dwoje moich byłych parafian ślubowało sobie nawzajem miłość, wierność i uczciwość małżeńską.

O gdyby te konfesjonały mogły mówić, to … powiedziałyby jak wiele łaski i miłosierdzia jest tam udzielane. Jak wiele łez zostało wylane na te drewniane klęczniki, przy kratkach konfesjonału.

To już jest koniec! Jakże prawdziwe są słowa jednej z polskich piosenek. Tak, to już jest koniec roku szkolnego 2016/2017, a teraz przed nami okres wakacyjny. Czas wypoczynku i tzw. laby, wolności od wczesnego wstawania i jakiegokolwiek stresu.

W kończącym się tygodniu w mojej diecezji odbywały się rekolekcje dla księży odpowiedzialnych za duszpasterstwo młodzieży w parafiach i dekanatach, które prowadził bp Solarczyk z Warszawy.

Czas płynie nieubłaganie. Dzień za dniem, dzień za dniem i człowiek się nie obejrzy, a tu już wakacje. Czekamy i czekamy i… zastanawiamy się kiedy nastąpi ten moment wyboru nowego Pasterza dla naszej diecezji.

Jak pisałem już kiedyś, raz w miesiącu odbywa się spotkanie, podczas którego biskup składa życzenia, wszystkim pracownikom, którzy w danym miesiącu obchodzą swoje imieniny.

Pewnego wieczoru spacerując ulicami mojego miasta, zatrzymałem się przy dawnej fabryce, jednego z wielkich potentatów bawełnianych mojego miasta.

Piękna pogoda za oknem sprzyja spacerowaniu i spędzaniu czasu na dworze. To dobry czas, aby myśleć o różnych sprawach, o życiu o codzienności, o przeszłości i przyszłości.

Seminarium, to źrenica oka biskupa – jak często zwykło się mawiać. To wyjątkowe miejsce, gdzie szlifuje się kryształ, którym jest niewątpliwie, młody człowiek i jego powołanie.

To już ostatnie chwile przed końcem roku szkolnego. W tym tygodniu zabrzmi on po raz ostatni. Oczywiście jeżdżę do szkoły moim metalowym rumakiem, aby na chwilę przed lekcjami ale i po ich zakończeniu, mieć frajdę.

Wciąż odkrywam plusy z tego, że dokładnie za moim oknem mam moją Alma Mater, tj. może seminarium (do którego mam wielki sentyment) a wraz z nim przepięknie urządzony i zadbany ogród. Można tam alejkami spacerować bez końca, ale… także się modlić.