Sekret Mnicha

Odwiedzając mojego proboszcza, który aktualnie przebywa w szpitalu, został poproszony przez ordynatora oddziału do jego gabinetu na rozmowę nt stanu zdrowia mojego szefa.

W ostatnich dniach zrobiło się dość gwarno na Polskich ulicach, co wcale nie jest związane z trwającymi wakacjami, bo w czasie wakacji najczęściej ulice pustoszeją, ale z obecną sytuacją polityczną.

Jedną z wyjątkowych budowli XXI wieku w moim mieście, która od niedawna jest w użytkowaniu, jest nowy dworzec kolejowo-autobusowy.

Korzystając z pięknej pogody i architektury znajdującej się moim mieście postanowiłem, że zrobię sesję zdjęciową mojemu metalowemu rumakowi.

Po raz kolejny mój ksiądz proboszcz trafił do szpitala. Jego obecność tam wynikła z nagłej niedyspozycji. W niedzielę po posłudze w parafii pojechałem, by go odwiedzić. Rozmawiałem z lekarzem, a następnie z seniorem, który, jak dobrze pójdzie to pod koniec tygodnia wróci do domu.

Sądzę, że nie ma większej radości dla księdza, jak ta, gdy jego uczeń postanawia wstąpić na drogę powołania kapłańskiego.

W niedzielny wieczór 16 lipca tj. w liturgiczne wspomnienie Matki Bożej z Góry Karmel, uczestniczyłem w uroczystościach u ss. Karmelitanek Bosych w moim mieście.

Kolejny, już trzeci ślub w tym okresie wakacyjnym, na który zostałem zaproszony. Rozważałem bardzo poważnie czy pojechać na niego czynie nie, gdyż miał on miejsce w parafii, gdzie posługiwałem przez rok, a zapierałem się, że się tam już nie wybiorę.

W miniony weekend 15-16 lipca w moim mieście miało miejsce wiele wydarzeń. Byłem obecny na dwu wydarzeniach.

Przed jednym z centrów handlowych mojego miasta znajduje się niewielka i niepozorna fontanna, która obok tego, że wytryska z płaskiej powierzchni chodnika, to jest do tego podświetlana różnymi kolorami.

Czas oczekiwania na biskupa mojej diecezji nieco się przedłuża. W kościołach trwa nieustanna modlitwa o wybór nowego biskupa, a decyzji wciąż nie ma. Wraz z tym oczekiwaniem kręci się, raz mocniej, raz słabiej karuzela nazwisk kandydatów do mojej diecezji. Pisałem już kiedyś na blogu o kilku kandydatach. Dziś chciałbym przypatrzeć się kolejnym trzem.

W czasie wakacji w moim mieście już od 10 lat organizowane jest kino pod gołym niebem tzw. Polówka. W parkach miejskich, placach, a nawet na dachu jednego z marketów na leżakach, ławkach, krzesełkach i karimatach siedzą młodzi, którzy oglądają filmy pod chmurką.