Sekret Mnicha

W liturgiczną uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, zostałem poproszony o przyjście wraz z moimi współpracownikami na godz. 12:00 do kurii biskupiej.

Parafianie z mojej pierwszej parafii nadal o mnie pamiętają. Kilka dni temu po raz kolejny otrzymałem na zbliżające się święta stroik Bożonarodzeniowy.

6 grudnia to dzień, który dla wszystkich dzieci, ale także tych trochę starszych wiąże się ze wspominaniem świętego od prezentów, tj. św. Mikołaja.

W 2 niedzielę adwentu uczestniczyłem w uroczystościach związanych z jednym z błogosławionych mojego miasta, którego doczesne szczątki spoczywają w świątyni na obrzeżach miasta.

Przygotowując się do uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, w jednym z dni, w których trwała nowenna, postanowiłem, że pójdę do seminaryjnej kaplicy, by wraz ze wspólnotą seminaryjną modlić się i wyśpiewać Akatyst.

Będąc księdzem bez przyporządkowania do konkretnej parafii, jak zapewne widać to po moim bloogu, celebruję Mszę świętą w różnych parafiach i kaplicach. Najczęściej zdarza się to w mojej Alma Mater, tj. w moim seminarium duchownym, w którym studiowałem przez 6 lat, przygotowując się do kapłaństwa.

Podczas konferencji, o której pisałem w poprzednim poście, spotkałem ordynariusza diecezji poznańskiej ks. abp Stanisława Gądeckiego.

Ostatni dzień listopada br. tj. środę spędziłem na wycieczce do Poznania, by tam wziąć udział w konferencji naukowej nt. rocznicy Chrztu Polski.

Jest taki czas w ciągu całego roku liturgicznego, kiedy to codziennie o świcie sprawowane są Msze św. o Matce Bożej zwane Mszami Roratnimi. Podczas nich wierni wraz z Maryją wspólnie oczekują na nadejście – narodziny Jezusa Chrystusa.

Kolejny ADWENT w moim życiu, ale jaki będzie? Czy taki sam jak co roku? Czy będzie inny – wyjątkowy? Czy coś uda mi się w tym świętym czasie 4 niedziel zmienić? Na te pytania odpowiem dopiero po 24 grudnia, kiedy to będziemy świętować Boże Narodzenie.

Gdy wygląda się za okno okazuje się, że jest już co raz zimniej, bardzo wcześnie robi się już ciemno, a i wiatr sprawia, że czas już chyba zakończyć sezon motocyklowy w tym roku.

Po telefonie od pani pielęgniarki z hospicjum domowego, pojechałem odwiedzić mężczyznę około 90 lat, który w swojej chorobie dochodzi do kresu ziemskiego życia.