Sekret Mnicha

„W marcu jak w garncu” jak mówi Polskie przysłowie. Kiedy we wtorek wcześnie rano wyjrzałem przez okno oczom moim ukazał się krajobraz zimowy.

W tradycji Kościoła Rzymskokatolickiego w niedzielę poprzedzającą „Palmarium” w świątyniach i niektórych domach zasłania się krzyże, na których jest wizerunek Jezusa Chrystusa.

Jak co roku, zachęcając innych i sam robię sobie postanowienia wielkopostne, które - jak uważam są wyrazem mocowania się ze sobą samym, ale i są swoistego rodzaju wyrazem ascezy.

Ostatnim dniem rekolekcji była sobota, stad nie oczekiwałem tłumów, o czym zresztą powiedział mi ksiądz proboszcz. Jak usłyszałem, tak też było, ale nie do końca.

W niedzielne popołudnie jak w poprzednie niedziele pasyjne, o czym już pisałem, celebrowałem nabożeństwo Gorzkich Żali i wygłosiłem kazanie pasyjne.

Dzień drugi rekolekcji dla dzieci oparty był o budowę podniebnej maszyny, którą można dostać się do Pana Boga. Dzieciaki wraz ze mną budowały niebolot. Było dużo śmiechu, dużo radości i takiego Bożego ducha – niesamowite doświadczenie.

Praca w urzędach kościelnych, jest nie ukrywam wielką radością, zaszczytem i prestiżem ale… niesie ona ze sobą także stres związany z tym, czy to co się robi, istotnie robi się dobrze i tak jak być powinno. Niestety nie zawsze jest ok!

Na początku okresu Wielkiego Postu, ksiądz proboszcz jednej z parafii miasteczka, w którym bywam, ostatnio dość regularnie co niedziela, zaproponował mi prowadzenie rekolekcji dla dzieci ze szkoły podstawowej.

Gdy za oknem pojawiło się piękne słońce, które obok pogody zaczęło dawać ciepło i radować serce, postanowiłem, że wybiorę się do mojej stajni, gdzie jak sądziłem, czeka na mnie mój metalowy rumak.

W kończącym się tygodniu odwiedziłem mojego Księdza Proboszcza, który jest w Domu Księży Emerytów.

Nowa - stara kaplica w moim seminarium foto galeria.

Dwa tygodnie temu, mój przełożony Ksiądz Kanclerz, zwrócił się do mnie z prośbą, bym zastąpił Go w prowadzeniu skupienia dla szafarzy Eucharystii. Próbowałem (nie ukrywam) się wykręcić, gdyż nie czuję się ani autorytetem, którego by można było słuchać, dalej dobrym mówcą, a i wiedzy nie mam zbyt dużej by mówić do ludzi: wykształconych, doświadczonych życiem rodzinnym i duchowym.