Sekret Mnicha

Jako, że pogoda za oknem zachęca (pomimo 23 listopada) do „rumakowania” jeżdżenia motorem, postanowiłem dziś pojechać do szkoły moim motocyklem.

We wtorkowe południe wraz z rodzicami żegnałem maleństwo (synka)o którym pisałem kilka wpisów wcześniej.

Niedzielny wieczór spędziłem na diecezjalnych uroczystościach, związanych z zakończeniem Roku Miłosierdzia w mojej diecezji, którym przewodniczył mój biskup.

Przez ostatni czas jak już wielokrotnie pisałem - wspominałem, pomagałem w jednej z parafii mojej diecezji, mojego miasta. z uwagi na to, że przyszedł tam kolejny wikariusz (3 z kolei), ostatni brakujący do pełnego składu, ja postanowiłem...

W czwartek w moim biurze odwiedziła mnie moja chrześnica, która wraz z rodzicami przyszła do pracy. Powiem, ze to nie lada niespodziana i wielka radość zobaczyć maleństwo, które z dnia na dzień z miesiąca na miesiąc staje się już do raz większa, rośnie i przybiera na wadze. To już kolejny miesiąc jej życia, zdaje się...4 miesiąc.

Do jednego ze szpitali w moim mieście zgłosiła się mama, która dowiedziała się, że jej dzieciątko, które nosiła pod sercem, już nie żyje. Przestało bić serduszko i dziecko się już nie rozwija. Mama zgłosiła się do naszego hospicjum, a przez nie trafiła także do mnie, gdyż poprosiła o spotkanie ze mną.

W środę 16 listopada odwiedziłem mojego proboszcza emeryta, z okazji imienin. Ku mojemu zdziwieniu i zaskoczeniu, nie był sam, gdyż przyszli go odwiedzić także jego koledzy księża z Domu Księży Emerytów.

Dwa razy w roku (na jesień i na wiosnę) w mojej diecezji odbywają się spotkania dla kapłanów (proboszczów i wikariuszy) którzy pracują na terenie diecezji. Podczas tego spotkania zazwyczaj jest jakiś wykład o tematyce duchowo pastoralnej, słowo biskupa miejsc, bieżące informacje dotyczące spraw życia w diecezji oraz chwila na wolne wnioski.

Niedzielne południe spędziłem na uroczystościach odpustowych w moim seminarium duchownym, gdzie przez 6 lat przygotowywałem się do święceń kapłańskich.

W drugiej połowie kwietnia, na blogu napisałem taki niewielki artykuł zatytułowany: „Nie wszyscy muszą nas lubić ale…”(który można znaleźć tutaj: http://sekretmnicha.bloog.pl/id,354357341,title,Nie-wszyscy-musza-nas-lubic-ale,index.html ) wówczas piałem o plakatach, które zawisły w centrum mojego miasta, a swoją tematyką godziły w dobre imię księży, w tym i mnie.

Jak co roku, dokładnie od 3 lat, moje Święto Niepodległości jest dniem pracy na rzecz mojej diecezji.

Badania wykonane, a pacjent czuje się już znacznie lepiej – takie zapewnienie otrzymałem od lekarza dyżurnego w sprawie zdrowa mojego proboszcza.