Sekret Mnicha

Tegoroczny wielki tydzień obchodzony w Kościele katolickim, zbiegł się z „wielkim tygodniem szkolnym” szczególnie dla tegorocznych maturzystów, którym należało wystawić oceny końcoworoczne.

Poranek jak co niedziela, spędziłem w sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia, gdzie sprawowałem Msze święte, podczas których czytałem Mękę Pańską.

Ostatni dzień trzeciej serii rekolekcji wielkopostnych to dzień pokuty i pojednania. Wszyscy wierni otrzymali przygotowane przeze mnie rachunki sumienia, które miały ich przygotować do dzisiejszej spowiedzi.

Dziecięce rekolekcyjne spotkanie, zostało podzielone na dwie części. Pierwsza dla najmłodszych dotyczyła nauki słuchania tego, co Pan Jezus mówi dziś do każdego z dzieci, przez nauczycieli, w szkole, rodziców w domu i innych ludzi. Pan Jezus, który mówi przez sakramenty i słowo Boże.

Dopołudniowa nauka rekolekcyjna dla dorosłych dotyczyła sakramentu namaszczenia chorych, który jest sakramentem uzdrowienia i uleczenia duszy i ciała.

Tak szybko mija czas. Nie dawno był początek wielkiego postu, i rozpoczynająca go środa popielcowa, dalej pierwsze rekolekcje wielkopostne, drugie i wreszcie nadszedł czas na trzecie i ostatnie w tym okresie pasyjnym.

Tradycyjnie jak co adwent i wielki post, w czasie gdy głosi się rekolekcje i przygotowuje do obchodów świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy, w moim domu prowadzę generalne sprzątanie.

Jak już kiedyś pisałem, http://sekretmnicha.bloog.pl/id,355161066,title,Moj-uczen-a-moze,index.html wśród moich uczniów, pojawiają się tacy, którzy poważnie lub mniej poważnie myślą o swojej przyszłości. Wśród wielu pomysłów na przyszłość, są i tacy, którzy coś tam w swoim sercu słyszą, czują. To ciche wołanie Jezusa.

Poniedziałek 3 kwietnia, to drugi i ostatni dzień drugiej serii moich rekolekcji. Dzień spowiedzi, pokuty i pojednania. Jak to jest wpisane chyba w każde rekolekcje, w tym dniu mówiłem o nawróceniu i o dobrej spowiedzi, która często daje pokój serca i ludzką satysfakcję z tego, że można zacząć na nowo z odnowionym sumieniem i sercem.

W V niedzielę wielkopostną, 2 kwietnia rozpocząłem drugą w tym roku serię rekolekcji wielkopostnych, które głosiłem w parafii, którą od sierpnia odwiedzam regularnie co niedziela.

Aż trudno w to uwierzyć, że dziś, dokładnie dziś, mija 9 lat, jak jestem tutaj i pisze mojego kleryckiego, diakońskiego i kapłańskiego bloga.

Pierwszą sobotę miesiąca kwietnia (1 kwietnia) spędziłem w parafii – sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Sprawowałem tam Mszę św. o godz. 6:30 i wygłosiłem kazanie o Matce Bożej Bolesnej, ale i Matce Pocieszenia.