Sekret Mnicha

Jak już niejednokrotnie pisałem, w życiu każdego z nas zachodzą zmiany. Czy chcemy, czy też nie! Zmiany te idą w dobrym lub… złym kierunku. Tym razem zmiana dotyczy rzeczy materialnej, jaką jest mój motocykl. Czy była to dobra, czy zła zmiana – czas pokaże.

Jest niedziela 13 sierpnia, godzina 10:00, siedzę w domu przy biurku i słucham Wilków „Eli lama sabachtani” piszę i myślę…

U szpitalnej Pani, to tytuł artykułu, który ukazał się w pierwszym sierpniowym numerze Tygodnika Idziemy. W tym dwu stronicowym reportażu opowiedziałem historię jedynego w Europie sanktuarium szpitalnego, które znajduje się w moim mieście. Więcej o tym niezwykłym miejscu w tygodniku.

W urlopową niedzielę wybrałem się na spotkanie z moim znajomym do strefy OFF-owej , by porozmawiać, bo dość dawno się nie widzieliśmy.

Pisałem już kiedyś na bloogu o tym, że marzenia się spełniają! I dokładnie tego doświadczyłem w dniu dzisiejszym! Dziś – 8 sierpnia, stałem się posiadaczem nowego, bo młodszego od poprzedniego, metalowego rumaka.

W miniony weekend, w moim mieście odbył się już po raz piąty, Festiwal Ognia. Artyści z całej Polski prezentowali swoje umiejętności związane z ogniowymi akrobacjami.

W sobotnie popołudnie zostałem zaproszony na pewne przyjęcie związane z dwoma ważnymi wydarzeniami: spóźnione imieniny i tzw. parapetówka.

Od przeszło prawie trzech tygodni mój Proboszcz Emeryt dalej przebywa w szpitalu. Po złych, a nawet krytycznych momentach, powoli, bez wątpienia, dzięki łasce Bożej wychodzimy na prostą.

W dawnych magazynach jednego z największych niemieckich fabrykantów XIX wieku, który zbijał fortunę na bawełnie w moim mieście, dziś znajduje się centrum sztuki, w którym młodzi ludzie mogą realizować swoje projekty, a tym samym zaistnieć na rynku.

Spacerując codziennie i odmawiając brewiarz po ogrodzie seminarium duchownego, w którego sąsiedztwie mieszkam, jest to doskonała okazja przyglądać się przyrodzie, która wakacyjnie rozkwita.

Każdy lubi słuchać muzyki, bo jak mówi przysłowie: muzyka łagodzi obyczaje, pozwala spojrzeć inaczej, normalniej a czasem trudną – beznadziejną rzeczywistość.

Już tradycyjnie, bo po raz trzeci, uczestniczyłem w obchodach kolejnej rocznicy Powstania Warszawskiego. Należy nadmienić, że nie pojechałbym do Warszawy, gdyby nie zaszczepiła tego we mnie, moja prywatna osobista Siostra. Trzy lata temu namówiła mnie bym pojechał na rocznicę i tak w tym roku pojechałem tam po raz trzeci i… nie żałuję, a Jej wdzięczny jestem że mnie namówiła.