Sekret Mnicha

Chyba już kiedyś pisałem o tym, więc napiszę raz jeszcze. Pomimo tego, że jestem mega grzesznikiem i wciąż upadam w swoje grzechy i chodzę do spowiedzi, Pan Bóg jest niesamowity i daje wiele radości.

W czwartkowe przedpołudnie odwiedziła nie moja chrześnica, wraz ze swoim tatą. Gdy tata pił kawę, mogłem pobawić się z moją chrześnica.

Porządkując dokumenty po moim zmarłym Proboszczu, natrafiłem na dwa dość stare dokumenty, pochodzące z 1959 i 1960 roku, dotyczące przyjęcia przez niego święceń subdiakonatu i prezbiteratu.

Nie można iść do ołtarza nieprzygotowanym, by powiedzieć coś tam ludziom. Tak nie wolno! Kazanie musi być zawsze przygotowane. Ja nie wyszedłem na ambonę nieprzygotowany do kazania. – mawiał mój zmarły Proboszcz. Jak mówił tak też robił. Zawsze widziałem jak do ołtarza szedł z kartka na której znajdowały się punkty do kazania.

W sobotnie południe pojechałem na główny deptak mojego miasta, gdzie odbywał się piknik historyczny poświęcony postaci Marszałka Józefa Piłsudskiego, którego 150. rocznicę urodzin w tym roku obchodzimy.

Pojechałem na cmentarz, na grób mojego Proboszcza i wśród wielu kwiatów, które są tam od pogrzebu, zauważyłem, że pojawił się bukiet białych róż z szarfą, na której było napisane: dla niezwykłego księdza Edmunda.

W związku z wydarzeniem, które miało miejsce, ponad rok temu w katedrze, a którego byłem świadkiem, zostałem zawezwany do sądu, aby złożyć zeznanie w roli świadka.

To oczywiście św. Józef z Kupertynu – mój święty patron, który w Kościele powszechnym obiera swoją chwałę 19 września, kiedy to (niestety tylko w świątyniach franciszkańskich) obchodzi się Jego wspomnienie.

To tytuł mojego artykułu, który dwa tygodnie temu ukazał się w tygodniku Idziemy. Opowiada on historię pewnej dziewczyny, którą spotkałem będąc w tym roku w Gietrzwałdzie. Opowiedziała mi ona swoją historię spotkania z papieżem Franciszkiem.

We wspomnienie patrona dzieci i młodzieży tj. św. Stanisława Kostki, 35 lat temu moi rodzice wstąpili w sakramentalny związek małżeński.

Podczas, gdy w wielu miastach Europy, ale i Polski zamykane są domy zakonne, z uwagi na brak powołań, w moim mieście został poświęcony nowy klasztor żeński.

Artykuł zatytułowany: Najpiękniejsze lata, ukazał w tygodniku IDZIEMY w 8 lutego 2015 roku. Pisałem wtedy o Księdzu Proboszczu, wspominając naszą wspólną pracę w parafii. Dziś publikuję ten tekst jako wspomnie nie o Nim.