Sekret Mnicha

16 listopada w kalendarzu zawiera dwa imiona: Gertrudy, Edmunda. To dzień, kiedy co roku, od 2009 uczestniczyłem w imieninach, które obchodził mój Szef – Ksiądz Proboszcz. Chodź dziś już świętuje je po drugiej stronie, tam w niebieskim Jeruzalem, tu na ziemi pamiętamy,

Postanowiłem pójść na spotkanie z moim Księdzem Biskupem, przedstawić się tak na spokojnie, powiedzieć co robię i kim jestem oraz zapytać o Jego oczekiwania co do mojej posługi.

Poproszony przez pana portiera, który pracuje w naszej kurii, środowy wieczór spędziłem na nabożeństwie pokutnym w jednej z parafii mojego miasta. W liturgii uczestniczyły cztery wspólnoty neokatechumenalne wraz ze swoimi prezbiterami.

Jak każdy, kto kocha swoją Ojczyznę – Polskę, postanowiłem w dzień tak ważny dla naszej historii i współczesności – w Święto Niepodległości- wywiesić flagę.

84 lata- to piękny wiek. Te naste urodziny obchodziła w tych dniach moja Babcia – seniorka rodu.

W najnowszym tygodniku Idziemy znajdują się dwa duże moje artykuły poświęcone osobie nowego mojego biskupa.

W ostatnich dniach towarzyszyłem mojemu biskupowi w czasie jednej z uroczystości w moim mieście i byłem świadkiem jednego z wydarzeń. Oto przed Mszą świętą, którą miał celebrować, po przyjeździe do świątyni wszedł od strony kościoła i zatrzymał się na chwilę przed ołtarzem głównym na modlitwę. Nic w tym wyjątkowego. A jednak…

Jest dla mnie wielką radością, że artykuły, które zamieszczam na stronie mojej diecezji, są przedrukowywane na innych portalach religijnych. Żadna oczywiście w tym moja zasługa, bo motywacją do zamieszczania ich jest osoba mojego biskupa.

Po przeszło półtora miesiącu różnych perypetii i dość dziwnych sytuacji, na cmentarzu mojej pierwszej parafii, gdzie posługiwałem, stanął pomnik na grobie mojego Księdza Proboszcza

Od ingresu mojego nowego biskupa dziś minął dokładnie tydzień. W tym czasie od kilku fotografów otrzymałem fotki, na których – nie wymigam się- starłem się pracować. Dzięki tym tzw. fotopstrykom dziś mam pamiątkę z ingresu. Za którą dziękuję.

Już od kilku lat w moim mieście odbywa się marsz pamięci poprzedzony Mszą świętą, sprawowaną przez biskupa w intencji ofiar obozu dziecięcego zorganizowanego przez Niemców w moim mieście w czasie wojny.

Od kilku dni mój kolega ksiądz znajduje się w szpitalu na oddziale chirurgicznym. Z uwagi na kontuzję, której się nabawił, oczekuje na zabieg operacyjny.