Już od dziesięciu lat, w 33. niedzielę zwykłą, a więc na tydzień przed uroczystością Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, Kościół obchodzi Światowy Dzień Ubogich. To szczególny czas, w którym zwracamy uwagę na tych, których często mijamy na ulicach, których problemy pozostają niewidoczne i o których świat niejednokrotnie zapomina.

Tegoroczne obchody w mojej diecezji miały wyjątkowy charakter. Po raz pierwszy przewodniczył im nowy pasterz Kościoła lokalnego. W samo południe została odprawiona Msza Święta w intencji osób samotnych, znajdujących się w kryzysie bezdomności, a także wszystkich, którzy na co dzień niosą im pomoc, wsparcie i nadzieję.

Po Eucharystii uczestnicy przenieśli się do sali gimnastycznej Wyższego Seminarium Duchownego, gdzie przygotowano uroczysty obiad. Było to niezwykłe spotkanie, w którym najważniejsi byli ci, którzy na co dzień często pozostają na marginesie społecznego zainteresowania.

W przygotowanie posiłku i obsługę gości zaangażowali się wolontariusze różnych instytucji, stowarzyszeń i organizacji pomocowych. Nie tylko przygotowali oni wszystko od strony organizacyjnej, ale również z wielką życzliwością posługiwali przy stołach. Tego dnia osoby doświadczające bezdomności mogły poczuć się szczególnie zauważone, przyjęte i ważne.

Wśród posługujących był również pasterz mojej diecezji, który zasiadł przy wspólnym stole, rozmawiał z uczestnikami i spożywał z nimi posiłek. Ten prosty gest miał ogromne znaczenie. Bo pomoc drugiemu człowiekowi nie zawsze zaczyna się od wielkich projektów czy deklaracji. Czasami zaczyna się od obecności, rozmowy, spojrzenia w oczy i wspólnego posiłku.

Dla mnie Światowy Dzień Ubogich był również szczególnym czasem posługi medialnej. Towarzysząc temu wydarzeniu z kamerą i aparatem fotograficznym, mogłem dokumentować jego przebieg, a następnie przygotować materiały do publikacji w mediach diecezjalnych i ogólnopolskich.

Zależało mi na tym, aby pokazać, jak wiele dobra dzieje się w naszej diecezji. Aby opowiedzieć o ludziach, którzy poświęcają swój czas, energię i serce, by pomagać tym najbardziej potrzebującym. Aby pokazać, że Kościół jest obecny tam, gdzie człowiek potrzebuje bliskości, wsparcia i nadziei.

Fotografie i materiały filmowe pozwalają zatrzymać te chwile, ale przede wszystkim przypominają, że za każdą z nich kryje się konkretna ludzka historia. Człowiek, który ma swoje imię, swoją przeszłość, swoje trudności i marzenia. Człowiek, którego nie można sprowadzać wyłącznie do etykiety osoby ubogiej czy bezdomnej.

W takich chwilach jeszcze mocniej uświadamiam sobie, jak ważna jest posługa medialna. Nie chodzi jedynie o rejestrowanie wydarzeń i publikowanie kolejnych zdjęć czy informacji.

Chodzi także o dostrzeganie tych, których inni nie zauważają, i opowiadanie historii, które zasługują na to, by zostały usłyszane.

Tegoroczny Światowy Dzień Ubogich przypomniał mi, że miarą naszej wrażliwości jest sposób, w jaki traktujemy najsłabszych. Możemy mówić wiele o miłości bliźniego, ale najważniejsze jest to, czy potrafimy usiąść obok drugiego człowieka, wysłuchać go i podzielić się z nim tym, co mamy.

Dziękuję wszystkim, którzy zaangażowali się w przygotowanie tego dnia. Wolontariuszom, organizatorom, osobom posługującym i wszystkim, którzy sprawili, że osoby ubogie mogły poczuć się ważne i zauważone.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here