To było doprawdy wyjątkowe spotkanie! Dwa miesiące temu otrzymałem zaproszenie od duszpasterza akademickiego jednego z duszpasterstw w moim mieście do udziału w cyklu Rozmowy (nie)kontrolowane. Tematem naszego spotkania miała być moja posługa w hospicjum dla dzieci. Na zaproszenie odpowiedziałem z wielką radością.
Spotkaliśmy się w środę, 18 listopada. W rozmowie uczestniczyło około 40 osób, a samo spotkanie trwało ponad półtorej godziny. Był czas na rozmowę prowadzoną przez liderów duszpasterstwa, osobiste świadectwo, ale także na pytania płynące bezpośrednio z sali. Nie zabrakło refleksji, wzruszeń i ważnych pytań dotyczących życia, cierpienia, umierania oraz towarzyszenia rodzinom, które mierzą się z utratą dziecka.

Listopad jest szczególnym miesiącem. To czas, w którym częściej zatrzymujemy się nad tajemnicą przemijania, śmierci, odchodzenia i żałoby. Wspominamy tych, których już z nami nie ma, i próbujemy odnaleźć sens w doświadczeniach, które często trudno zrozumieć. Dlatego rozmowa o hospicjum perinatalnym, o dzieciach, które odchodzą, i o rodzinach przeżywających tak trudne chwile była szczególnie ważna i potrzebna.

Posługa w hospicjum to przede wszystkim spotkanie z drugim człowiekiem. To obecność, bliskość, uważność i towarzyszenie. To również przypominanie, że każde życie ma swoją wartość i godność, niezależnie od tego, jak długo trwa. Czasami najważniejsze, co możemy ofiarować drugiemu człowiekowi, to po prostu być przy nim.

Wychodzę z tego spotkania bardzo poruszony i wdzięczny. Był to wyjątkowy czas rozmowy, dzielenia się doświadczeniem i wspólnego zatrzymania nad tym, co w życiu naprawdę ważne.
Bardzo dziękuję za zaproszenie, otwartość, wszystkie pytania i obecność. Dziękuję liderom duszpasterstwa za poprowadzenie tej rozmowy, a wszystkim uczestnikom za uważność i gotowość do podjęcia tak ważnego, choć niełatwego tematu.

To były naprawdę piękne i ważne chwile. Dziękuję za ten wspólny czas!





























