Każdego roku – w sobotę po uroczystości wszystkich świętych w moim hospicjum organizowana jest Msza święta dla rodziców pogrążonych w żałobie po stracie swojego dziecka oraz dla pracowników hospicjum, którzy nie tylko towarzyszyli ale i towarzyszą rodzicom, rodzeństwu po stracie.

W tym roku w sobotę 7 listopada byliśmy znów razem. Rodzice, rodzeństwo, pracownicy hospicjum, wolontariusze i trzech księży, Aż trzech księży, bo… najpierw był jeden, potem dwóch i… dwóch pozostanie. Sobotnia Msza święta była okazją do pożegnania jednego z nas, gdyż decyzją pasterza diecezji, jeden z kapelanów został mianowany proboszczem parafii i w jego miejsce wszedł inny kapłan – który również był obecny na tej Eucharystii.

Podczas liturgii modliliśmy się za nasze zmarłe dzieci. Przez 12 lat istnienia hospicjum perinatalnego ale i dłuższy czas istnienia hospicjum domowego i stacjonarnego wiele dzieci odeszło do wieczności, wiele dzieci czeka na nas tam, po drugiej stronie. Nie tyle modlimy się za nie, bo wierzymy, że Pan Bóg ma je w swoich ramionach, ale modlimy się za rodziców, którzy pogrążeni w smutku, żałobie i tęsknocie czekają na spotkanie ze swoimi dziećmi.

Każde takie spotkanie, każda taka Msza święta jest również okazją do dziękczynienia za dar poczęcia, narodzin, dar spotkania i ukochania, dar pożegnania i oczekiwania na ponowne spotkanie w wieczności. To daje nam wiara w Pana Boga – nadzieję na ponowne spotkanie w wieczności.