Sekret Mnicha

Trzy razy w tygodniu, obok obowiązków powierzonych mi przez mojego Księdza Biskupa odwiedzam jedno z liceów ogólnokształcących w moim mieście. W tym roku nie mam zbyt wielu zajęć, a tylko 8 godzin tygodniowo, co w miesiącu daje 32 godziny. W tym roku uczę 2- klasy I oraz 2- klasy II.

Powoli kończy się czas latania motocyklowego z jednego bardzo prostego powodu – jest co raz zimniej. Nie ukrywam, że dopóki będzie słońce, dopóki nie będzie 0 st. Celsjusza będę chciał jeszcze śmigać po mieście moją maszyną.

W ubiegłym tygodniu miał miejsce dzień edukacji narodowej, mówiąc w skrócie, dzień nauczyciela. Nie byłem w szkole, gdyż uroczystości odbywały się poza czasem mojej pracy szkolnej, a byłem wówczas w pracy diecezjalnej.

W tygodnikach Idziemy i Niedziela ukazały się moje artykuły, mówiące o życiu mojej diecezji i o wydarzeniach związanych z rocznicami.

W poniedziałkowe popołudnie udałem się z wizytą do młodego małżeństwa, które było pod opieką hospicjum w którym posługuję. - Bo wie ksiądz, bardzo chcieliśmy księdza zaprosić do nas, by księdzu podziękować, za to, że ksiądz był wraz z nami w tych trudnych w naszym życiu.

W niedzielę 18 października odpowiadając na prośbę mojego kolegi kursowego, do południe spędziłem w jednej z parafii mojego miasta, gdzie celebrowałem Eucharystię, głosiłem kazania na 4 Mszach św., spowiadałem i udzielałem Komunii św.

Dzięki uprzejmości mojego księdza Biskupa Seniora, mogłem pojechać z Nim jednym samochodem do oddalonej o około 350 km, od mojego miejsca sanktuarium bł. Karoliny Kózkówny. Była to pielgrzymka młodych ludzi na spotkanie z Błogosławioną Męczennicą.

Mój kolega kursowy, który jak wszyscy wikariusze pracuje w parafii i katechizuje musiał zmierzyć się z problemem, jak pogodzić dwa obowiązki: pogrzeb i szkołę. W związku z tym poprosił mnie bym pojechał za niego na najstarszy cmentarz mojego miasta i celebrował pogrzeb.

W środę chwilę po południu zostałem mile zaskoczony przez moją prywatną, osobistą Siostrę, a może powinienem powiedzieć Panią Magister.

We wtorkowym wydaniu GW w artykule, dość niepochlebnym, o tematyce religijnej ukazało się zdjęcie z portalu mojej diecezji, którego autorem jest- ja.

Popołudniem we wtorek odwiedziłem mojego Seniora Proboszcza w DKE. Wspólna rozmowa, ale także kolacja zjedzona w refektarzu domu seniora, w doborowym towarzystwie zasłużonych kapłanów.

W moim mieście w ten weekend już po raz kolejny odbywa się festiwal światła. Pewnie i w tym roku przeszedł by bez echa w moim życiu, gdyby nie moja Siostra, która niemal siłą wyciągnęła mnie z domu.